14 πρέπει να ήταν γύρω μου οι κανίβαλοι. δεν πρόλαβα να μετρήσω.τόσους τους ένιωθα. δυο-τρεις μεσίληκες και οι υπόλοιποι νέοι και πεινασμένοι. 47 λεπτά κράτησε το βασανιστήριο. αυτό το ήξερα καλά μια που κοίταζα το ρολόι κάθε δίλεπτο. έπρεπε να μιλήσει ο κάθενας για τον ευατό του. γιατί ήταν εδώ και τι ήθελε από την παρουσία του εδώ. δεν κοιτάζα κανέναν τους στα μάτια. στην αρχή. μετά δειλά-δειλά άρχησα να ανασηκώνω το βλέμμα μου προς τη μεριά των ματιών τους. δεν τολμούσα να κάνω άμεση οπτική επαφή με τα μάτια τους. φοβόμουν μην με κατασπαράξουν. σχεδόν δεν άκουγα τι έλεγαν. άκουγα μονάχα τις κινήσεις των ποδιών ή των χεριών τους. και ίδρωνα. το πουκάμισο μου είχε μουσκέψει και η αλμύρα του τσίγαρου που έβρισκε έξοδο διαφυγής στους πόρους μου, πλυμμήριζε το στήθος μου. ήθελα να καπνίσω. κι άλλοι ήθελαν. το έβλεπα στις κινήσεις των άκρων τους, στο πώς έσφιγγαν τα δάχτυλα και κούναγαν νευρικά τα πόδια. το τσιγάρο δεν απαγορεύονταν. απογορεύονταν η δειλία. και η χορτοφαγία. εδώ μέσα δεν τρώμε κουτόχορτο. τρώμε ο ένας τον άλλο. σε διαγράμματα. και στόχους. σε διαδικασίες και τακτικές. σε αποδόσεις και επιδόσεις. αργά αλλά σταθερά σήκωνα το βλέμμα μου. ήθελα να προλάβω να κοιτάζω ψηλά πριν φτάσει η σειρά μου να μιλήσω. ήθελα να είμαι άνετος κι ανθρωποφάγος. ήρεμος και δολοφόνος. υπήρχαν κι άλλοι ανήσυχοι. κανείς όμως τόσο τρομαγμένος όσο εγώ, κανείς τόσο ανόητος όσο εγώ, ώστε να μετατρέψει μια απλή συνάντηση εργασίας σε πεδίο μάχης. κι έχανα. έχανα κάθε φορά που άνοιγα το στόμα μου, κάθε φορά που ήθελα τσιγάρο, κάθε φορά που χαμογελούσα αμήχανα ή με νόημα. το μόνο που κέρδισα είναι αυτές οι δεκαπέντε γραμμές. και μια ανάσα θάρρος να τις γράψω.
..και επήγαμεν εις τον Βράχον. όπου αι Βυρωνίται τηρούν Θέατρον. και άνοιξαν οι ουρανοί και εβγήκε το Funk. ηλικιωμένο κι αγέρωχο, μας επέβλεψε από σκηνής με την δέουσα αυστηρότητα και ειρωνία που αρμόζει στα εβδομήντα περίπου χρόνια του. όρισε τους κανόνες με συνοπτικές κινήσεις μαέστρου και ενορχήστρωσε τον επίγειο παγανισμό της αποκαλυπτικής του εμφανίσεως. και εχορέψαμεν -δούλοι λυτρωμένοι- χορόν της βροχής κι ας ήτο η βροχή μόνο ο ίδρωτας μας. και εμβολιαστήκαμε για το υπόλοιπον έτος, διερωτόμενοι πότε θα μας ευλογήσει ξανά αυτή η γλυκιά, σχεδόν παιδική, σκηνική αναρχία του. ίσως ποτέ με τα ίδια πρόσωπα. μα πάντα με τον ίδιο χαρούμενο και μοναδικό ζήλο. funk is its own reward...
5.48. στο 24/7 ιντερνετ της γωνίας. ο οτε δεν μας έκανε την χάρη ακόμα κι έτσι προέκυψα αλήτης και περιπατητής. όπως κατέβαινα το δρόμο, ένας μπάτσος δύο μέτρα μια έκοβε την μπουγάτσα μου και μια την άυπνη φάτσα μου. δεν αποφάσισα τι λαχταρούσε περισσότερο να κατασπαράξει. ένιωσα πάντως σχεδόν αντιστασιακός και σκέφτηκα να του πετάξω τη μπουγάτσα φωνάζοντας λευτεριά σε κάτι απροσδιόριστο. αν το τολμήσεις, η γειτονιά στο δίνει δωράκι το παράσημο, μαζί με το θόρυβο και κάτι να βρείς να φας και να πιείς ότι ώρα σου καπνίσει - αυτά δεν τα διαλέγεις, τα παίρνεις απλά free bonus. και να καπνίσεις σ' αφήνουν εδώ. σχεδόν παράδεισος δηλαδή με ένα ευρώ. αν δεν γκάριζαν και τα geeks πίσω μου πάνω από τα δεκάδες νεκρά πτώματα που αφήνουν σε κάποιο κολασμένο δωμάτιο του wow, ίσως να σκάρωνα και κανένα ποιματάκι. προς το παρόν εωρτάζω την αϋπνία μου, τη στέρηση μου στην απουσία σου και το ξημέρωμα του σαββάτου, που 'χω να το δώ καιρό. σα ν' αρχίζω να συνηθίζω τη γειτονιά - λες και την ξέρω από χρόνια. από επικίνδυνο ως αποκαλυπτικό μου φαίνεται. τη φασαρία πάντως δύσκολα να τη συνηθίσω - θα φύγω λοιπόν από δώ μέσα. κι όταν ξανάρθω, λάβω τα μέτρα μου με κείνα τα ακριβά ακουστικά που μπαίνουν μέσα στο αυτί και σε πηγαίνουν σε όποιον ωκεανό γράφει το κουμπάκι με το play και θα καθαρογράψω τα posts μου σα σε τετράδιο μπλέ.
