Martin Brew - No Room In The City For Big Hearts Like Ours [2005]

.no shit.

Autofocus Uberalles

Ούτε μια γραμματοσειρά της προκοπής δεν έχει το αναθεματισμένο. Άντε να συγκεντρωθεί κανείς να γράψει. Ξεσυνήθισα και το πληκτρολόγιο και δυσκολεύομαι. Δυσκολεύομαι γενικώς. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες. Πάντως αν δεν δυσκολευόμουν, θα ήταν αδύνατο να συγκεντρωθώ. Πληρώνω την επιθυμία για την επίτευξη κάποιων στιγμών άρτιας συγκέντρωσης με μια ζωή δυσφορίας. Δεν θα είχα καμία διάθεση να απολογηθώ αν δεν βίωνα συστηματικά την απόλυτη δυσφορία που νιώθει κανείς μπρος στην προσπάθεια που απαιτεί μια αναλαμπή συγκέντρωσης. Είναι ζήτημα χαρακτήρος και μάλιστα άτεγκτου σε θεραπείες. Σα μια λεπτή γραμμή είναι η συγκέντρωση – περπατάς επάνω της μόνο και μόνο για την κάνεις να υπάρξει και μαθαίνεις για την ύπαρξη της μόλις τέλιωσες τη μοναδική και σύντομη διαδρομή της. Παλιοκατάσταση, από μόνη της. Έξω από αυτήν, αδιανόητη, μέσα σ’ αυτήν αδύνατο να τη συλλάβεις – όταν πια την χάνεις, την αναπολείς. Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση δε, είναι να νομίσεις ότι καταλήγει σε κάποια πόρτα που μοιάζει με όριο σημαντικό, συμβολικό, σαν ηλικία. Κάτι θα έλεγα και για τον έρωτα αλλά μου είναι αδύνατο να συγκεντρωθώ. Δυσκολεύομαι κι η κιμωλία της λεπτής γραμμής μου μουτζούρωσε αδέξια την άσφαλτο του μυαλού μου – φαρδύς ξάφνου ο δρόμος και η λεπτή γραμμή που νόμισα ότι διέκρινα είναι τώρα τεθλασμένος λαβύρινθος και να που τσαλαβουτάω αδέξια σε υγρούς βάλτους με κάτι σκοτεινά νερά σα συναισθήματα βαριά, από κείνα που ‘ρχονται πρωί για πολύ λίγο μετά από κάποιο όνειρο που δεν θυμάσαι αλλά είσαι σίγουρος ότι το είδες. Μπορεί να το ξαναδείς αλλά κάτι μου λέει ότι δεν θα περπατάς σε μια λεπτή ευθεία γραμμή. Αν τυχόν πιστέψεις ότι τα κατάφέρες, χάραξε καλά τη διαδρομή μες τα μάτια σου. Μπορεί –έστω και για λίγο- να γίνει συχνός και απολαυστικός ο μοναδικός σου περίπατος. Αν πάλι δεις κάτι που μοιάζει με το μονοπάτι σου να διαφημίζεται ως επίγειος παράδεισος σε ταξιδιωτικό οδηγό θεραπειών αυτοσυγκένρωσης ή σε κάποιο φυλλάδιο μιας νέας αμερικάνικης μεθόδου αυτοθεραπείας και ανάκτησης της αυτοπεποίθησης σου (πότε την ξανάχες και την έχασες; παιδί ίσως αλλά τότε δεν την ήξερες την άγνωστη αυτή λέξη, κάτι σου έλεγαν οι μεγαλύτεροι αλλά δεν σου καιγόταν καρφί), τότε κρύψου καλά μέσα σε κάποιο όνειρο και κλείσε ερμητικά τα παράθυρα των ματιών σου. Η λεπτή γραμμή σου πουλήθηκε στο χρηματιστήριο της λογικής και συ, παράφρων πια, δεν έχεις ούτε ένα τίτλο κυριότητας. Ας πρόσεχες. Ίσως τελικά δεν δυσκολεύεσαι τόσο όσο αυτάρεσκα σ’ αρέσει να τ’ ομολογείς.

Πατριδογνωσία

10 χρονών. Από τα μεγάλα ξύλινα σταυρωτά παράθυρα της τάξης μπαίνει διαγώνια το φως του ήλιου. Σε κάθε σημείο που το ξύλο του παραθυρόφυλλου διακόπτει τη ροή του φωτός, γίνονται διακριτές οι δέσμες του. Μέσα σ’ αυτές αιωρείται η σκόνη της τάξης που αναμειγνύεται με μια έντονη ανοιξιάτικη μυρωδιά και τη γενική βαρεμάρα που συνοδεύει το μάθημα. Ζούμε για το διάλλειμα. Κι όμως είμαι ενθουσιασμένος: έχω ξοδέψει όλο το προηγούμενο απόγεμα με τη μάνα πάνω από το κεφάλι μου και χρωματιστά μολύβια πάνω σε ένα οριζόντιο μπλοκ με φύλλο αντιγραφής (ριζόχαρτο) για να κάνω το χάρτη της επαρχίας της πόλης μου. Τα βουνά με πορτοκαλί και κίκτρινο, τα ποτάμια με γαλάζιο, ο κάμπος με πράσινο, οι πόλεις και τα χωριά με μεγάλες ή μικρές κουκίδες, σημεία και ονόματα ανάλογα το μέγεθος τους. Είμαι 10, έχω δημιουργήσει κάτι στο χαρτί, είναι όμορφο, είναι σωστό και νιώθω ότι θα γίνω ο μεγαλύτερος χαρτογράφος/γεωγράφος/πατριδογνώστης του κόσμου. Ο δάσκαλος μου θα διαφωνήσει τελικά λέγοντας ότι χρειάζεται περισσότερη προσοχή και ότι μπορώ να τα πάω καλύτερα αλλά είμαι σίγουρος πως απλά δεν ξέρει τι του γίνεται. Η πατρίδα μου είναι η άνοιξη.

38 χρονών. Από τις περσίδες της κουρτίνας του γραφείου μπαίνει ένα φως δυνατό και αρχικά ικανό να με ενθουσιάσει για το καλοκαιράκι που μπαίνει. Όμως ο συνδυασμός του με το καυσαέριο που εισβάλλει με το που ανακλύω το παράθυρο, μου δημιουργεί αποστροφή για οτιδήποτε ανοιξιάτικο. Μέσα στο γραφείο, παρά την εμφανή κινητικότητα και κάποιες έντονες συζητήσεις δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Ζούμε σε διάλυμα. Πιάνω το μολύβι και δεν είναι ούτε πορτοκαλί, ούτε γαλάζιο, ούτε πράσινο. Είναι μαύρο και πρέπει να γράψει κάτι για την αποτίμηση των επιδόσεων της πατρίδας μου στην προστασία του περιβάλλοντος. Είμαι απογοητευμένος: έχω ξοδέψει όλο το προηγούμενο απόγευμα διαγνωνιοδιαβάζοντας ξύλινες αναφορές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, με τη μάνα να με διακόπτει με απανωτά τηλέφωνα, γκρινιάζοντας που έχω εξαφανιστεί και περιμένοντας πως και πως να πάω να τη δώ. Είμαι 38, δεν μπορώ παρά να προσποιηθώ ότι δημιουργώ κάτι ουσιαστικό στο χαρτί, είναι άσκοπο, είναι φτιαγμένο να μοιάζει σωστό και νιώθω ότι αν συνεχίσω έτσι θα γίνω ο μεγαλύτερος μαλάκας/κονφορμιστής/απατρίδης του κόσμου. Το αφεντικό μου θα διαφωνήσει τελικά λέγοντας ότι η αναφορά δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο και ότι είναι πολύ ευχαριστημένος αλλά είμαι σίγουρος πως απλά δεν ξέρει τι του γίνεται. Στην πατρίδα μου η άνοιξη είναι μόνο ανάμνηση.