Πατριδογνωσία

10 χρονών. Από τα μεγάλα ξύλινα σταυρωτά παράθυρα της τάξης μπαίνει διαγώνια το φως του ήλιου. Σε κάθε σημείο που το ξύλο του παραθυρόφυλλου διακόπτει τη ροή του φωτός, γίνονται διακριτές οι δέσμες του. Μέσα σ’ αυτές αιωρείται η σκόνη της τάξης που αναμειγνύεται με μια έντονη ανοιξιάτικη μυρωδιά και τη γενική βαρεμάρα που συνοδεύει το μάθημα. Ζούμε για το διάλλειμα. Κι όμως είμαι ενθουσιασμένος: έχω ξοδέψει όλο το προηγούμενο απόγεμα με τη μάνα πάνω από το κεφάλι μου και χρωματιστά μολύβια πάνω σε ένα οριζόντιο μπλοκ με φύλλο αντιγραφής (ριζόχαρτο) για να κάνω το χάρτη της επαρχίας της πόλης μου. Τα βουνά με πορτοκαλί και κίκτρινο, τα ποτάμια με γαλάζιο, ο κάμπος με πράσινο, οι πόλεις και τα χωριά με μεγάλες ή μικρές κουκίδες, σημεία και ονόματα ανάλογα το μέγεθος τους. Είμαι 10, έχω δημιουργήσει κάτι στο χαρτί, είναι όμορφο, είναι σωστό και νιώθω ότι θα γίνω ο μεγαλύτερος χαρτογράφος/γεωγράφος/πατριδογνώστης του κόσμου. Ο δάσκαλος μου θα διαφωνήσει τελικά λέγοντας ότι χρειάζεται περισσότερη προσοχή και ότι μπορώ να τα πάω καλύτερα αλλά είμαι σίγουρος πως απλά δεν ξέρει τι του γίνεται. Η πατρίδα μου είναι η άνοιξη.

38 χρονών. Από τις περσίδες της κουρτίνας του γραφείου μπαίνει ένα φως δυνατό και αρχικά ικανό να με ενθουσιάσει για το καλοκαιράκι που μπαίνει. Όμως ο συνδυασμός του με το καυσαέριο που εισβάλλει με το που ανακλύω το παράθυρο, μου δημιουργεί αποστροφή για οτιδήποτε ανοιξιάτικο. Μέσα στο γραφείο, παρά την εμφανή κινητικότητα και κάποιες έντονες συζητήσεις δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Ζούμε σε διάλυμα. Πιάνω το μολύβι και δεν είναι ούτε πορτοκαλί, ούτε γαλάζιο, ούτε πράσινο. Είναι μαύρο και πρέπει να γράψει κάτι για την αποτίμηση των επιδόσεων της πατρίδας μου στην προστασία του περιβάλλοντος. Είμαι απογοητευμένος: έχω ξοδέψει όλο το προηγούμενο απόγευμα διαγνωνιοδιαβάζοντας ξύλινες αναφορές που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, με τη μάνα να με διακόπτει με απανωτά τηλέφωνα, γκρινιάζοντας που έχω εξαφανιστεί και περιμένοντας πως και πως να πάω να τη δώ. Είμαι 38, δεν μπορώ παρά να προσποιηθώ ότι δημιουργώ κάτι ουσιαστικό στο χαρτί, είναι άσκοπο, είναι φτιαγμένο να μοιάζει σωστό και νιώθω ότι αν συνεχίσω έτσι θα γίνω ο μεγαλύτερος μαλάκας/κονφορμιστής/απατρίδης του κόσμου. Το αφεντικό μου θα διαφωνήσει τελικά λέγοντας ότι η αναφορά δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο και ότι είναι πολύ ευχαριστημένος αλλά είμαι σίγουρος πως απλά δεν ξέρει τι του γίνεται. Στην πατρίδα μου η άνοιξη είναι μόνο ανάμνηση.