new kid on the blog

5.48. στο 24/7 ιντερνετ της γωνίας. ο οτε δεν μας έκανε την χάρη ακόμα κι έτσι προέκυψα αλήτης και περιπατητής. όπως κατέβαινα το δρόμο, ένας μπάτσος δύο μέτρα μια έκοβε την μπουγάτσα μου και μια την άυπνη φάτσα μου. δεν αποφάσισα τι λαχταρούσε περισσότερο να κατασπαράξει. ένιωσα πάντως σχεδόν αντιστασιακός και σκέφτηκα να του πετάξω τη μπουγάτσα φωνάζοντας λευτεριά σε κάτι απροσδιόριστο. αν το τολμήσεις, η γειτονιά στο δίνει δωράκι το παράσημο, μαζί με το θόρυβο και κάτι να βρείς να φας και να πιείς ότι ώρα σου καπνίσει - αυτά δεν τα διαλέγεις, τα παίρνεις απλά free bonus. και να καπνίσεις σ' αφήνουν εδώ. σχεδόν παράδεισος δηλαδή με ένα ευρώ. αν δεν γκάριζαν και τα geeks πίσω μου πάνω από τα δεκάδες νεκρά πτώματα που αφήνουν σε κάποιο κολασμένο δωμάτιο του wow, ίσως να σκάρωνα και κανένα ποιματάκι. προς το παρόν εωρτάζω την αϋπνία μου, τη στέρηση μου στην απουσία σου και το ξημέρωμα του σαββάτου, που 'χω να το δώ καιρό. σα ν' αρχίζω να συνηθίζω τη γειτονιά - λες και την ξέρω από χρόνια. από επικίνδυνο ως αποκαλυπτικό μου φαίνεται. τη φασαρία πάντως δύσκολα να τη συνηθίσω - θα φύγω λοιπόν από δώ μέσα. κι όταν ξανάρθω, λάβω τα μέτρα μου με κείνα τα ακριβά ακουστικά που μπαίνουν μέσα στο αυτί και σε πηγαίνουν σε όποιον ωκεανό γράφει το κουμπάκι με το play και θα καθαρογράψω τα posts μου σα σε τετράδιο μπλέ.