Χρόνος

χμμμ.. πίσω στη σοφίτα. είναι εξαιρετικά παρήγορο να έχεις χρόνο τελικά - με τη σοφίτα συνδυάζεται υπέροχα και ο μη-χώρος του blog. διακόσμηση.

ένα, ένα: όταν δεν έχεις χρόνο τον αποζητάς αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις ακριβώς ιδέα τι θα τον έκανες αν τον είχες. οι αρχικές απαντήσεις είναι εύκολες, ειδικά για την κατηγορία πολιτών με "ορθή" σκέψη: χόμπυ, οικογένειες, παρέες, κτλ καταλαμβάνουν τον χώρο του χρόνου σε δευτερόλεπτα, αποκαθιστώντας την ορθή τάξη επιμελώς και ξεσκονίζοντας όλες τις γωνίτσες από αντιφάσεις και αναστοχασμούς, ώστε να θριαμβέυσει η πρωτοκαθεδρία της κανονικότητας χωρίς παρενέργειες.

οι λοιποί του "μη-ορθού λόγου" τώρα: οι τυχεροί της παρέας, αν μετρήσουμε τις επιδόσεις με βάση την συλλογή εμπειριών αλλά και μια στάλα ενδεχόμενης σοφίας -συνοδευόμενης από ψήγματα τρέλλας (για τους μη τυχερούς της ίδιας κατηγορίας, αντικαθιστούμε όπου ψήγματα με σημεία και τέρατα). Ξαφνικά και εύκολα, ανατρέποντας τις συνήθειες που ο πλεονασμός του χρόνου σου επιτρέπει, αναδύεται το πρόσωπο της κανονικότητας σου... και τι δράμα μπορεί να είναι τούτο, ε;! αναμφίβολα τα κόλυβα της συλλογικότητας που ονομάζεται κοινωνία είναι ότι πιο γλυκό σου λάχει να γευτείς: κάτι ΜΚΟ, κάτι παρέες, κάτι ενεργοί πολίτες, κάτι σχέσεις, όλοι μας -οι περισσότεροι έχοντας γευτεί οικοιοθελώς το φρούτο της άρνησης σε κάποια στιγμή της ζωής τους- παραμυθιάζουμε ευατούς και αλλήλους για τη σημασία της συμμετοχής στο όποιο σχετικό "πάρτυ ταυτοτήτων". έχει καλώς: στα μνημόσυνα του είδους είναι καλό να τιμούμε τους νεκρούς. αν όμως ο χρόνος σε καθηλώσει, διαθέσιμος και αυτοκράτορας πια, σου δώσει τον χώρο των αποστάσεων που μια μεγάλη του στροφή επιτρέπει, τότε μια αχτίδα αλλαγών, ουσιαστικών και βαθύτερων μπορεί να τυφλώσει και τον πιο απαισιόδοξο. Η τρέλλα της στιγμής αυτού του "αυτόφωτου ιδεαλισμού" (αυτόφωτου αλλά και χρονικά φωτοδοτούμενου), είναι η πεμπτουσία της εμπειρίας του κενού: προσπαθώντας να το νοηματοδοτήσεις, ζεις την υπέροχη ψευδαισθήση της αναίρεσης του, της πλήρωσης του. μάταια βέβαια. εδώ είμαστε όμως: ο συναισθηματικός και πνευματικός χρωματισμός αυτής της απώλειας, είναι ότι σου απομένει, ταλαίπωρο υποκείμενο. μην χάνεις την ευκαιρία.

όσο για το άλλο υποκείμενο που τηρεί την ψευδαίσθηση ως κανόνα, αυτό το υποκείμενο που φθονείς αλλά λυπάσαι, τώρα ξέρεις: το νήμα της απόστασης σας, αυτό που σας ενώνει -μη φοβάσαι, δεν είναι παρά το στωικό σου χαμόγελο για το τι έχασε γυρνώντας το βλέμμα προς την άλλη πλευρά. μη το μαλώνεις και μη το στραβοκοιτάς. σε βλέπω.

ενδιαφέρουσα συνθήκη, ειδικά μέσα της.

την άλλη φορά ο χώρος - όπως και είναι τότε.